Old English · adjective
ætynge
Normalised ǣtynġe
- Part of speech
- adjective
- IPA
- /ˈæː.tyn.je/[ˈæː.tyn.d͡ʒe]
- Syllables
- ˈæː · tyn · je (3 syllables)
- Modern English
- tonguelesseloquencespeechless
Meaning
-
tongueless
-
speechless
-
without eloquence
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | ǣtynġe | ǣtynġuǣtynġo | ǣtynġe |
| Accusative | ǣtynġne | ǣtynġe | ǣtynġe |
| Genitive | ǣtynġes | ǣtynġre | ǣtynġes |
| Dative | ǣtynġum | ǣtynġre | ǣtynġum |
| Instrumental | ǣtynġe | ǣtynġre | ǣtynġe |
| Plural | |||
| Nominative | ǣtynġe | ǣtynġaǣtynġe | ǣtynġuǣtynġo |
| Accusative | ǣtynġe | ǣtynġaǣtynġe | ǣtynġuǣtynġo |
| Genitive | ǣtynġra | ǣtynġra | ǣtynġra |
| Dative | ǣtynġum | ǣtynġum | ǣtynġum |
| Instrumental | ǣtynġum | ǣtynġum | ǣtynġum |
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | ǣtynġa | ǣtynġe | ǣtynġe |
| Accusative | ǣtynġan | ǣtynġan | ǣtynġe |
| Genitive | ǣtynġan | ǣtynġan | ǣtynġan |
| Dative | ǣtynġan | ǣtynġan | ǣtynġan |
| Instrumental | ǣtynġan | ǣtynġan | ǣtynġan |
| Plural | |||
| Nominative | ǣtynġan | ǣtynġan | ǣtynġan |
| Accusative | ǣtynġan | ǣtynġan | ǣtynġan |
| Genitive | ǣtynġraǣtynġena | ǣtynġraǣtynġena | ǣtynġraǣtynġena |
| Dative | ǣtynġum | ǣtynġum | ǣtynġum |
| Instrumental | ǣtynġum | ǣtynġum | ǣtynġum |
All forms (11)
Etymology
From Proto-West Germanic *ātungī, from Proto-Germanic *ētungijaz (“tongueless, speechless”), equivalent to ǣ- + tynġe. Compare Old High German āzunglīh (“speechless”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/ætynge · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution