Old English · verb
þearfian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈθæ͜ɑr.fi.ɑn/[ˈθæ͜ɑrˠ.vi.ɑn]
- Syllables
- ˈθæ͜ɑr · fi · ɑn (3 syllables)
Meaning
-
to be in need
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | þearfiġe | þearfode |
| 2nd singular | þearfast | þearfodest |
| 3rd singular | þearfaþ | þearfode |
| Plural | þearfiaþ | þearfodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | þearfiġe | þearfode |
| Plural | þearfiġen | þearfoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | þearfian |
| Inflected infinitive | þearfienne |
| Imperative singular | þearfa |
| Imperative plural | þearfiaþ |
| Present participle | þearfiende |
| Past participle | þearfodġeþearfod |
All forms (15)
Etymology
From Proto-West Germanic *þarbēn, from Proto-Germanic *þarbāną.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/þearfian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution