Old English · verb
acwincan
Normalised ācwincan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class III
- IPA
- /ɑːˈkwin.kɑn/[ɑːˈkwiŋ.kɑn]
- Syllables
- ɑː · ˈkwin · kɑn (3 syllables)
- Modern English
- extinguishedquenchedvanish
Meaning
-
to become extinguished, quenched; to vanish
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ācwince | ācwanc |
| 2nd singular | ācwincst | ācwunce |
| 3rd singular | ācwincþ | ācwanc |
| Plural | ācwincaþ | ācwuncon |
| Subjunctive | ||
| Singular | ācwince | ācwunce |
| Plural | ācwincen | ācwuncen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ācwincan |
| Inflected infinitive | ācwincenne |
| Imperative singular | ācwinc |
| Imperative plural | ācwincaþ |
| Present participle | ācwincende |
| Past participle | ācwuncen |
All forms (13)
Etymology
From ā- + cwincan, the latter from Proto-Germanic *kwinkaną (“to expire, go out”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/acwincan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution