Old English · verb
adeafian
Normalised ādēafian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ɑːˈdæ͜ɑː.fi.ɑn/[ɑːˈdæ͜ɑː.vi.ɑn]
- Syllables
- ɑː · ˈdæ͜ɑː · fi · ɑn (4 syllables)
- Modern English
- deafendeaf
Meaning
-
to deafen, become deaf
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ādēafiġe | ādēafode |
| 2nd singular | ādēafast | ādēafodest |
| 3rd singular | ādēafaþ | ādēafode |
| Plural | ādēafiaþ | ādēafodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | ādēafiġe | ādēafode |
| Plural | ādēafiġen | ādēafoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ādēafian |
| Inflected infinitive | ādēafienne |
| Imperative singular | ādēafa |
| Imperative plural | ādēafiaþ |
| Present participle | ādēafiende |
| Past participle | ādēafod |
All forms (14)
Etymology
From ā- + dēafian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/adeafian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution