Old English · verb
anbelædan
Normalised anbelǣdan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ɑn.beˈlæː.dɑn/
- Syllables
- ɑn · be · ˈlæː · dɑn (4 syllables)
Meaning
-
to lead or bring in
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | anbelǣde | anbelǣdde |
| 2nd singular | anbelǣdestanbelǣtst | anbelǣddest |
| 3rd singular | anbelǣdeþanbelǣttanbelǣt | anbelǣdde |
| Plural | anbelǣdaþ | anbelǣddon |
| Subjunctive | ||
| Singular | anbelǣde | anbelǣdde |
| Plural | anbelǣden | anbelǣdden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | anbelǣdan |
| Inflected infinitive | anbelǣdenne |
| Imperative singular | anbelǣd |
| Imperative plural | anbelǣdaþ |
| Present participle | anbelǣdende |
| Past participle | anbelǣded |
All forms (17)
Etymology
From an- + belǣdan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/anbelædan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution