Old English · verb
belandian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /beˈlɑn.di.ɑn/
- Syllables
- be · ˈlɑn · di · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to deprive someone of land
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | belandiġe | belandode |
| 2nd singular | belandast | belandodest |
| 3rd singular | belandaþ | belandode |
| Plural | belandiaþ | belandodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | belandiġe | belandode |
| Plural | belandiġen | belandoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | belandian |
| Inflected infinitive | belandienne |
| Imperative singular | belanda |
| Imperative plural | belandiaþ |
| Present participle | belandiende |
| Past participle | belandod |
All forms (14)
Etymology
From be- + land (“land”) + -ian
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/belandian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution