Old English · verb
bewæpnian
Normalised bewǣpnian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /beˈwæːp.ni.ɑn/
- Syllables
- be · ˈwæːp · ni · ɑn (4 syllables)
- Modern English
- disarm
Meaning
-
to disarm
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | bewǣpniġe | bewǣpnode |
| 2nd singular | bewǣpnast | bewǣpnodest |
| 3rd singular | bewǣpnaþ | bewǣpnode |
| Plural | bewǣpniaþ | bewǣpnodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | bewǣpniġe | bewǣpnode |
| Plural | bewǣpniġen | bewǣpnoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | bewǣpnian |
| Inflected infinitive | bewǣpnienne |
| Imperative singular | bewǣpna |
| Imperative plural | bewǣpniaþ |
| Present participle | bewǣpniende |
| Past participle | bewǣpnod |
All forms (14)
Etymology
From be- (“off, away”) + wǣpnian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/bewæpnian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution