Old English · verb
bewlatian
Normalised bewlātian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /beˈwlɑː.ti.ɑn/
- Syllables
- be · ˈwlɑː · ti · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to see, look, behold
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | bewlātiġe | bewlātode |
| 2nd singular | bewlātast | bewlātodest |
| 3rd singular | bewlātaþ | bewlātode |
| Plural | bewlātiaþ | bewlātodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | bewlātiġe | bewlātode |
| Plural | bewlātiġen | bewlātoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | bewlātian |
| Inflected infinitive | bewlātienne |
| Imperative singular | bewlāta |
| Imperative plural | bewlātiaþ |
| Present participle | bewlātiende |
| Past participle | bewlātod |
All forms (14)
Etymology
Equivalent to be- + wlātian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/bewlatian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution