Old English · verb
cneowlian
Normalised cnēowlian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈkne͜oːw.li.ɑn/
- Syllables
- ˈkne͜oːw · li · ɑn (3 syllables)
- Modern English
- kneel
Meaning
-
to kneel
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | cnēowliġe | cnēowlode |
| 2nd singular | cnēowlast | cnēowlodest |
| 3rd singular | cnēowlaþ | cnēowlode |
| Plural | cnēowliaþ | cnēowlodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | cnēowliġe | cnēowlode |
| Plural | cnēowliġen | cnēowloden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | cnēowlian |
| Inflected infinitive | cnēowlienne |
| Imperative singular | cnēowla |
| Imperative plural | cnēowliaþ |
| Present participle | cnēowliende |
| Past participle | cnēowlodġecnēowlod |
All forms (15)
Etymology
From cnēow + -lian.
Descendants
kneel
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/cneowlian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution