Old English · verb
dysigian
Normalised dysiġian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈdy.si.ji.ɑn/[ˈdy.zi.ji.ɑn]
- Syllables
- ˈdy · si · ji · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to be foolish
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | dysiġiġe | dysiġode |
| 2nd singular | dysiġast | dysiġodest |
| 3rd singular | dysiġaþ | dysiġode |
| Plural | dysiġiaþ | dysiġodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | dysiġiġe | dysiġode |
| Plural | dysiġiġen | dysiġoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | dysiġian |
| Inflected infinitive | dysiġienne |
| Imperative singular | dysiġa |
| Imperative plural | dysiġiaþ |
| Present participle | dysiġiende |
| Past participle | dysiġodġedysiġod |
All forms (15)
Etymology
From dysiġ (“foolish”) + -ian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/dysigian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution