Old English · verb
gebeagian
Normalised ġebēagian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /jeˈbæ͜ɑː.ɡi.ɑn/[jeˈbæ͜ɑː.ɣi.ɑn]
- Syllables
- je · ˈbæ͜ɑː · ɡi · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to crown
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ġebēagiġe | ġebēagode |
| 2nd singular | ġebēagast | ġebēagodest |
| 3rd singular | ġebēagaþ | ġebēagode |
| Plural | ġebēagiaþ | ġebēagodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | ġebēagiġe | ġebēagode |
| Plural | ġebēagiġen | ġebēagoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ġebēagian |
| Inflected infinitive | ġebēagienne |
| Imperative singular | ġebēaga |
| Imperative plural | ġebēagiaþ |
| Present participle | ġebēagiende |
| Past participle | ġebēagod |
All forms (14)
Etymology
Equivalent to ġe- + bēagian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/gebeagian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution