Old English · verb
wiþlædan
Normalised wiþlǣdan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /wiθˈlæː.dɑn/[wiðˈlæː.dɑn]
- Syllables
- wiθ · ˈlæː · dɑn (3 syllables)
Meaning
-
to lead away, take away, carry off
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | wiþlǣde | wiþlǣdde |
| 2nd singular | wiþlǣdestwiþlǣtst | wiþlǣddest |
| 3rd singular | wiþlǣdeþwiþlǣttwiþlǣt | wiþlǣdde |
| Plural | wiþlǣdaþ | wiþlǣddon |
| Subjunctive | ||
| Singular | wiþlǣde | wiþlǣdde |
| Plural | wiþlǣden | wiþlǣdden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | wiþlǣdan |
| Inflected infinitive | wiþlǣdenne |
| Imperative singular | wiþlǣd |
| Imperative plural | wiþlǣdaþ |
| Present participle | wiþlǣdende |
| Past participle | wiþlǣded |
All forms (17)
Etymology
From wiþ- + lǣdan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wiþlædan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution