Old English · verb
winterlæcan
Normalised winterlǣċan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ˈwin.terˌlæː.t͡ʃɑn/
- Syllables
- ˈwin · ter · ˌlæː · t͡ʃɑn (4 syllables)
Meaning
-
to draw near to winter
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | winterlǣċe | winterlǣhte |
| 2nd singular | winterlǣċestwinterlǣcst | winterlǣhtest |
| 3rd singular | winterlǣċeþwinterlǣcþ | winterlǣhte |
| Plural | winterlǣċaþ | winterlǣhton |
| Subjunctive | ||
| Singular | winterlǣċe | winterlǣhte |
| Plural | winterlǣċen | winterlǣhten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | winterlǣċan |
| Inflected infinitive | winterlǣċenne |
| Imperative singular | winterlǣċ |
| Imperative plural | winterlǣċaþ |
| Present participle | winterlǣċende |
| Past participle | winterlǣhtġewinterlǣht |
All forms (17)
Etymology
From winter + -lǣċan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/winterlæcan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution