Old English · verb
ablindian
Normalised āblindian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ɑːˈblin.di.ɑn/
- Syllables
- ɑː · ˈblin · di · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to become blind
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | āblindiġe | āblindode |
| 2nd singular | āblindast | āblindodest |
| 3rd singular | āblindaþ | āblindode |
| Plural | āblindiaþ | āblindodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | āblindiġe | āblindode |
| Plural | āblindiġen | āblindoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | āblindian |
| Inflected infinitive | āblindienne |
| Imperative singular | āblinda |
| Imperative plural | āblindiaþ |
| Present participle | āblindiende |
| Past participle | āblindod |
All forms (14)
Etymology
From ā- + blindian (“to become blind”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/ablindian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution