Old English · verb
ablycgan
Normalised āblyċġan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ɑːˈblyj.jɑn/[ɑːˈblyd.d͡ʒɑn]
- Syllables
- ɑː · ˈblyj · jɑn (3 syllables)
- Modern English
- dismayastonishamazeafraid
Meaning
-
to make afraid, dismay
-
to astonish, amaze
-
to become afraid
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | āblyċġe | āblyġde |
| 2nd singular | āblyġst | āblyġdest |
| 3rd singular | āblyġþ | āblyġde |
| Plural | āblyċġaþ | āblyġdon |
| Subjunctive | ||
| Singular | āblyċġe | āblyġde |
| Plural | āblyċġen | āblyġden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | āblyċġan |
| Inflected infinitive | āblyċġenne |
| Imperative singular | āblyġe |
| Imperative plural | āblyċġaþ |
| Present participle | āblyċġende |
| Past participle | āblyġedāblyġd |
All forms (15)
Etymology
From ā- + *blyċġan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/ablycgan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution