Old English · verb
adwelian
Normalised ādwelian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ɑːˈdwe.li.ɑn/
- Syllables
- ɑː · ˈdwe · li · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to go astray, wander
-
to fail
-
to lead astray
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ādweliġe | ādwelode |
| 2nd singular | ādwelast | ādwelodest |
| 3rd singular | ādwelaþ | ādwelode |
| Plural | ādweliaþ | ādwelodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | ādweliġe | ādwelode |
| Plural | ādweliġen | ādweloden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ādwelian |
| Inflected infinitive | ādwelienne |
| Imperative singular | ādwela |
| Imperative plural | ādweliaþ |
| Present participle | ādweliende |
| Past participle | ādwelod |
All forms (14)
Etymology
From ā- + dwelian (“to go astray”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/adwelian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution