Old English · verb
ahealdan
Normalised āhealdan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class VII
- IPA
- /ɑːˈxæ͜ɑl.dɑn/[ɑːˈhæ͜ɑɫ.dɑn]
- Syllables
- ɑː · ˈxæ͜ɑl · dɑn (3 syllables)
Meaning
-
to hold
-
to preserve, keep
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | āhealde | āhēold |
| 2nd singular | āhielstāhieltst | āhēolde |
| 3rd singular | āhielt | āhēold |
| Plural | āhealdaþ | āhēoldon |
| Subjunctive | ||
| Singular | āhealde | āhēolde |
| Plural | āhealden | āhēolden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | āhealdan |
| Inflected infinitive | āhealdenne |
| Imperative singular | āheald |
| Imperative plural | āhealdaþ |
| Present participle | āhealdende |
| Past participle | āhealden |
All forms (14)
Etymology
From ā- + healdan (“to hold”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/ahealdan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution