Old English · verb
aswamian
Normalised āswāmian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- Modern English
- cease
Meaning
-
to languish, fail, cease
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | āswāmiġe | āswāmode |
| 2nd singular | āswāmast | āswāmodest |
| 3rd singular | āswāmaþ | āswāmode |
| Plural | āswāmiaþ | āswāmodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | āswāmiġe | āswāmode |
| Plural | āswāmiġen | āswāmoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | āswāmian |
| Inflected infinitive | āswāmienne |
| Imperative singular | āswāma |
| Imperative plural | āswāmiaþ |
| Present participle | āswāmiende |
| Past participle | āswāmod |
All forms (14)
Etymology
By surface analysis, ā- + swāmian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/aswamian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution