Old English · verb
awlencan
Normalised āwlenċan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ɑːˈwlen.t͡ʃɑn/
- Syllables
- ɑː · ˈwlen · t͡ʃɑn (3 syllables)
Meaning
-
to make splendid, proud, or rich
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | āwlenċe | āwlencte |
| 2nd singular | āwlenċestāwlencst | āwlenctest |
| 3rd singular | āwlenċeþāwlencþ | āwlencte |
| Plural | āwlenċaþ | āwlencton |
| Subjunctive | ||
| Singular | āwlenċe | āwlencte |
| Plural | āwlenċen | āwlencten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | āwlenċan |
| Inflected infinitive | āwlenċenne |
| Imperative singular | āwlenċ |
| Imperative plural | āwlenċaþ |
| Present participle | āwlenċende |
| Past participle | āwlenċed |
All forms (16)
Etymology
Equivalent to ā- + wlenċan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/awlencan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution