Old English · verb
beæwnian
Normalised beǣwnian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /beˈæːw.ni.ɑn/
- Syllables
- be · ˈæːw · ni · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to join in marriage, to marry
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | beǣwniġe | beǣwnode |
| 2nd singular | beǣwnast | beǣwnodest |
| 3rd singular | beǣwnaþ | beǣwnode |
| Plural | beǣwniaþ | beǣwnodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | beǣwniġe | beǣwnode |
| Plural | beǣwniġen | beǣwnoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | beǣwnian |
| Inflected infinitive | beǣwnienne |
| Imperative singular | beǣwna |
| Imperative plural | beǣwniaþ |
| Present participle | beǣwniende |
| Past participle | beǣwnod |
All forms (14)
Etymology
From be- + ǣwnian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/beæwnian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution