Old English · noun
beaggiefa
Normalised bēagġiefa
- Part of speech
- noun, masculine
- Declension
- weak
- IPA
- /ˈbæ͜ɑːɡˌji͜y.fɑ/[ˈbæ͜ɑːɣˌji͜y.vɑ]
- Syllables
- ˈbæ͜ɑːɡ · ˌji͜y · fɑ (3 syllables)
- Modern English
- ring-giver
Meaning
-
ring-giver
the young Edgar,
ring-giver of men, departed from life. His son then ascended to the throne, a child not yet grown, a king of earls, whose name was Edward.
The Anglo-Saxon Chronicle þǣr sē ġeonga ġewāt on þone eahtoðan dæġ Ēadgār of līfe, beorna bēahġifa. Feng his bearn syþþa
Declension
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominative | bēagġiefa | bēagġiefan |
| Accusative | bēagġiefan | bēagġiefan |
| Genitive | bēagġiefan | bēagġiefena |
| Dative | bēagġiefan | bēagġiefum |
All forms (4)
Etymology
From Proto-West Germanic *baugagebō. Cognate with Old Saxon bōggeƀo and Old High German bouggebo. Equivalent to bēag + ġiefa.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/beaggiefa · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution