Old English · verb
beceapian
Normalised beċēapian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /beˈt͡ʃæ͜ɑː.pi.ɑn/
- Syllables
- be · ˈt͡ʃæ͜ɑː · pi · ɑn (4 syllables)
- Modern English
- sell
Meaning
-
to sell
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | beċēapiġe | beċēapode |
| 2nd singular | beċēapast | beċēapodest |
| 3rd singular | beċēapaþ | beċēapode |
| Plural | beċēapiaþ | beċēapodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | beċēapiġe | beċēapode |
| Plural | beċēapiġen | beċēapoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | beċēapian |
| Inflected infinitive | beċēapienne |
| Imperative singular | beċēapa |
| Imperative plural | beċēapiaþ |
| Present participle | beċēapiende |
| Past participle | beċēapod |
All forms (14)
Etymology
From Proto-West Germanic *bikaupōn, equivalent to be- + ċēapian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/beceapian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution