Old English · verb
becnawan
Normalised becnāwan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class VII
- IPA
- /beˈknɑː.wɑn/
- Syllables
- be · ˈknɑː · wɑn (3 syllables)
- Modern English
- beknowknow
Meaning
-
to know
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | becnāwe | becnēow |
| 2nd singular | becnǣwst | becnēowe |
| 3rd singular | becnǣwþ | becnēow |
| Plural | becnāwaþ | becnēowon |
| Subjunctive | ||
| Singular | becnāwe | becnēowe |
| Plural | becnāwen | becnēowen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | becnāwan |
| Inflected infinitive | becnāwenne |
| Imperative singular | becnāw |
| Imperative plural | becnāwaþ |
| Present participle | becnāwende |
| Past participle | becnāwen |
All forms (13)
Etymology
From be- + cnāwan.
Descendants
beknow
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/becnawan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution