Old English · verb
becweþan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class V
- IPA
- /beˈkwe.θɑn/[beˈkwe.ðɑn]
- Syllables
- be · ˈkwe · θɑn (3 syllables)
- Modern English
- bequeathassert
Meaning
-
to say or assert
-
to reproach
-
to bequeath
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | becweþe | becwæþ |
| 2nd singular | becwist | becwǣde |
| 3rd singular | becwiþþbecwiþ | becwæþ |
| Plural | becweþaþ | becwǣdon |
| Subjunctive | ||
| Singular | becweþe | becwǣde |
| Plural | becweþen | becwǣden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | becweþan |
| Inflected infinitive | becweþenne |
| Imperative singular | becweþ |
| Imperative plural | becweþaþ |
| Present participle | becweþende |
| Past participle | becweden |
All forms (15)
Etymology
From be- + cweþan.
Descendants
bequeath
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/becweþan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution