Old English · verb
behleapan
Normalised behlēapan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class VII
- IPA
- /beˈxlæ͜ɑː.pɑn/[beˈl̥æ͜ɑː.pɑn]
- Syllables
- be · ˈxlæ͜ɑː · pɑn (3 syllables)
Meaning
-
to leap upon or in, fix
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | behlēape | behlēop |
| 2nd singular | behlīepst | behlēope |
| 3rd singular | behlīepþ | behlēop |
| Plural | behlēapaþ | behlēopon |
| Subjunctive | ||
| Singular | behlēape | behlēope |
| Plural | behlēapen | behlēopen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | behlēapan |
| Inflected infinitive | behlēapenne |
| Imperative singular | behlēap |
| Imperative plural | behlēapaþ |
| Present participle | behlēapende |
| Past participle | behlēapen |
All forms (13)
Etymology
From be- + hlēapan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/behleapan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution