Old English · verb
belyrtan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /beˈlyr.tɑn/[beˈlyrˠ.tɑn]
- Syllables
- be · ˈlyr · tɑn (3 syllables)
Meaning
-
to deceive
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | belyrte | belyrte |
| 2nd singular | belyrtestbelyrstbelyrtst | belyrtest |
| 3rd singular | belyrteþbelyrt | belyrte |
| Plural | belyrtaþ | belyrton |
| Subjunctive | ||
| Singular | belyrte | belyrte |
| Plural | belyrten | belyrten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | belyrtan |
| Inflected infinitive | belyrtenne |
| Imperative singular | belyrt |
| Imperative plural | belyrtaþ |
| Present participle | belyrtende |
| Past participle | belyrted |
All forms (13)
Etymology
be- + *lyrtan, from Proto-West Germanic *lurtijan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/belyrtan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution