eldertongue

Old English · adjective

blind

Part of speech
adjective
IPA
/blind/
Syllables
blind (1 syllable)
Modern English
blind

Meaning

  1. blind

    Fif and twentiġ manna myslīċe ġeuntrume cōmon tō þām hālgan heora hǣle biddende; sum wǣron blinde, sume wǣron healte, sume ēac dēafe, and dumbe ēac sum and hī ealle wurdon ānes dæġes ġehǣlede þurh þæs hālgan þingunge and him hām ġewendon.

    Twenty-five men, sickened in various ways, came to the saint begging for the health; some were blind, some were lame, some were also deaf, and some were dumb, and they were all healed in one day through the intercession of the saint and went home.

    late 10th century, Ælfric, Lives of Saints
  2. a blind person

Declension

Strong declension of blind
MasculineFeminineNeuter
Singular
Nominative blindblindblind
Accusative blindneblindeblind
Genitive blindesblindreblindes
Dative blindumblindreblindum
Instrumental blindeblindreblinde
Plural
Nominative blindeblindablindeblind
Accusative blindeblindablindeblind
Genitive blindrablindrablindra
Dative blindumblindumblindum
Instrumental blindumblindumblindum
Weak declension of blind
MasculineFeminineNeuter
Singular
Nominative blindablindeblinde
Accusative blindanblindanblinde
Genitive blindanblindanblindan
Dative blindanblindanblindan
Instrumental blindanblindanblindan
Plural
Nominative blindanblindanblindan
Accusative blindanblindanblindan
Genitive blindrablindenablindrablindenablindrablindena
Dative blindumblindumblindum
Instrumental blindumblindumblindum

All forms (10)

Etymology

From Proto-West Germanic *blind.

Descendants

blind

Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/blind · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution