Old English · verb
blindian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈblin.di.ɑn/
- Syllables
- ˈblin · di · ɑn (3 syllables)
- Modern English
- blind
Meaning
-
to become blind
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | blindiġe | blindode |
| 2nd singular | blindast | blindodest |
| 3rd singular | blindaþ | blindode |
| Plural | blindiaþ | blindodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | blindiġe | blindode |
| Plural | blindiġen | blindoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | blindian |
| Inflected infinitive | blindienne |
| Imperative singular | blinda |
| Imperative plural | blindiaþ |
| Present participle | blindiende |
| Past participle | blindodġeblindod |
All forms (15)
Etymology
From blind (“blind”) + -ian.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/blindian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution