Old English · adjective
brant
- Part of speech
- adjective
- IPA
- /brɑnt/
- Syllables
- brɑnt (1 syllable)
- Modern English
- tallbrantsteephigh
Meaning
-
tall, high, steep
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | brant | brant | brant |
| Accusative | brantne | brante | brant |
| Genitive | brantes | brantre | brantes |
| Dative | brantum | brantre | brantum |
| Instrumental | brante | brantre | brante |
| Plural | |||
| Nominative | brante | brantabrante | brant |
| Accusative | brante | brantabrante | brant |
| Genitive | brantra | brantra | brantra |
| Dative | brantum | brantum | brantum |
| Instrumental | brantum | brantum | brantum |
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | branta | brante | brante |
| Accusative | brantan | brantan | brante |
| Genitive | brantan | brantan | brantan |
| Dative | brantan | brantan | brantan |
| Instrumental | brantan | brantan | brantan |
| Plural | |||
| Nominative | brantan | brantan | brantan |
| Accusative | brantan | brantan | brantan |
| Genitive | brantrabrantena | brantrabrantena | brantrabrantena |
| Dative | brantum | brantum | brantum |
| Instrumental | brantum | brantum | brantum |
All forms (10)
Etymology
From Proto-West Germanic *brant, from Proto-Germanic *brantaz (“high, steep, towering”), of uncertain origin, but possibly from Proto-Indo-European *bʰren- (“to project”), related to Old Norse brant (“precipice”), Old Norse bretta (“to lift up, raise”), Latvian bruôds (“roof ridge”). Cognate also with Old Norse brattr (“steep, towering, harsh, difficult”), Old Swedish branter, Faroese and Icelandic brattur, Danish brat, Norwegian bratt, Swedish brant.
Descendants
brant
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/brant · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution