Old English · verb
ceahhettan
Normalised ċeahhettan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ˈt͡ʃæ͜ɑx.xet.tɑn/
- Syllables
- ˈt͡ʃæ͜ɑx · xet · tɑn (3 syllables)
- Modern English
- cacklingloudly
Meaning
-
to laugh loudly; laugh loud or in a cackling manner
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ċeahhette | ċeahhette |
| 2nd singular | ċeahhetst | ċeahhettest |
| 3rd singular | ċeahhettċeahhet | ċeahhette |
| Plural | ċeahhettaþ | ċeahhetton |
| Subjunctive | ||
| Singular | ċeahhette | ċeahhette |
| Plural | ċeahhetten | ċeahhetten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ċeahhettan |
| Inflected infinitive | ċeahhettenne |
| Imperative singular | ċeahhete |
| Imperative plural | ċeahhettaþ |
| Present participle | ċeahhettende |
| Past participle | ċeahhetedġeċeahhetedċeahhettġeċeahhettċeahhetġeċeahhet |
All forms (16)
Etymology
From Proto-West Germanic *kahhattjan (“to laugh loudly, cackle”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/ceahhettan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution