eldertongue

Old English · verb

deafian

Normalised dēafian

Part of speech
verb
Verb class
weak class 2
IPA
/ˈdæ͜ɑː.fi.ɑn/
[ˈdæ͜ɑː.vi.ɑn]
Syllables
ˈdæ͜ɑː · fi · ɑn (3 syllables)
Modern English
deavedeaf

Meaning

  1. to grow deaf

Conjugation

Conjugation of deafian
PresentPast
Indicative
1st singular dēafiġedēafode
2nd singular dēafastdēafodest
3rd singular dēafaþdēafode
Plural dēafiaþdēafodon
Subjunctive
Singular dēafiġedēafode
Plural dēafiġendēafoden
Non-finite forms of deafian
Form
Infinitive dēafian
Inflected infinitive dēafienne
Imperative singular dēafa
Imperative plural dēafiaþ
Present participle dēafiende
Past participle dēafodġedēafod

All forms (15)

Etymology

From dēaf (“deaf”) + -ian.

Descendants

deave

Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/deafian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution · Report a problem with this entry