Old English · verb
forþbringan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class III
- IPA
- /forθˈbrin.ɡɑn/[forˠðˈbriŋ.ɡɑn]
- Syllables
- forθ · ˈbrin · ɡɑn (3 syllables)
- Modern English
- forthbring
Meaning
-
to bring forth, produce, fulfill, accomplish
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | forþbringe | forþbrōhte |
| 2nd singular | forþbringst | forþbrōhtest |
| 3rd singular | forþbringþ | forþbrōhte |
| Plural | forþbringaþ | forþbrōhton |
| Subjunctive | ||
| Singular | forþbringe | forþbrōhte |
| Plural | forþbringen | forþbrōhten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | forþbringan |
| Inflected infinitive | forþbringenne |
| Imperative singular | forþbring |
| Imperative plural | forþbringaþ |
| Present participle | forþbringende |
| Past participle | forþbrōht |
All forms (14)
Etymology
From Proto-West Germanic *forþbringan, equivalent to forþ- + bringan.
Descendants
forthbring
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/forþbringan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution