Old English · verb
foreceorfan
Normalised foreċeorfan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class III
- IPA
- /fo.reˈt͡ʃe͜or.fɑn/[fo.reˈt͡ʃe͜orˠ.vɑn]
- Syllables
- fo · re · ˈt͡ʃe͜or · fɑn (4 syllables)
Meaning
-
to cut off the front of
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | foreċeorfe | foreċearf |
| 2nd singular | foreċierfst | forecurfe |
| 3rd singular | foreċierfþ | foreċearf |
| Plural | foreċeorfaþ | forecurfon |
| Subjunctive | ||
| Singular | foreċeorfe | forecurfe |
| Plural | foreċeorfen | forecurfen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | foreċeorfan |
| Inflected infinitive | foreċeorfenne |
| Imperative singular | foreċeorf |
| Imperative plural | foreċeorfaþ |
| Present participle | foreċeorfende |
| Past participle | forecorfen |
All forms (14)
Etymology
From fore- + ċeorfan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/foreceorfan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution · Report a problem with this entry