Old English · verb
fremedlæcan
Normalised fremedlǣċan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ˈfre.medˌlæː.t͡ʃɑn/
- Syllables
- ˈfre · med · ˌlæː · t͡ʃɑn (4 syllables)
- Modern English
- alienateestrange
Meaning
-
to alienate, estrange
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | fremedlǣċe | fremedlǣhte |
| 2nd singular | fremedlǣċestfremedlǣcst | fremedlǣhtest |
| 3rd singular | fremedlǣċeþfremedlǣcþ | fremedlǣhte |
| Plural | fremedlǣċaþ | fremedlǣhton |
| Subjunctive | ||
| Singular | fremedlǣċe | fremedlǣhte |
| Plural | fremedlǣċen | fremedlǣhten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | fremedlǣċan |
| Inflected infinitive | fremedlǣċenne |
| Imperative singular | fremedlǣċ |
| Imperative plural | fremedlǣċaþ |
| Present participle | fremedlǣċende |
| Past participle | fremedlǣhtġefremedlǣht |
All forms (17)
Etymology
From fremede + -lǣċan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/fremedlæcan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution