Old English · verb
fulfremman
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ˈful.frem.mɑn/[ˈfuɫ.vrem.mɑn]
- Syllables
- ˈful · frem · mɑn (3 syllables)
- Modern English
- perfect
Meaning
-
to perfect
-
to fulfill
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | fulfremme | fulfremede |
| 2nd singular | fulfremest | fulfremedest |
| 3rd singular | fulfremeþ | fulfremede |
| Plural | fulfremmaþ | fulfremedon |
| Subjunctive | ||
| Singular | fulfremme | fulfremede |
| Plural | fulfremmen | fulfremeden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | fulfremman |
| Inflected infinitive | fulfremmenne |
| Imperative singular | fulfreme |
| Imperative plural | fulfremmaþ |
| Present participle | fulfremmende |
| Past participle | fulfremed |
All forms (14)
Etymology
By surface analysis, ful- + fremman
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/fulfremman · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution