Old English · verb
geanlæcan
Normalised ġeānlǣċan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /jeˈɑːnˌlæː.t͡ʃɑn/
- Syllables
- je · ˈɑːn · ˌlæː · t͡ʃɑn (4 syllables)
Meaning
-
to make one, join, unite
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ġeānlǣċe | ġeānlǣhte |
| 2nd singular | ġeānlǣċestġeānlǣcst | ġeānlǣhtest |
| 3rd singular | ġeānlǣċeþġeānlǣcþ | ġeānlǣhte |
| Plural | ġeānlǣċaþ | ġeānlǣhton |
| Subjunctive | ||
| Singular | ġeānlǣċe | ġeānlǣhte |
| Plural | ġeānlǣċen | ġeānlǣhten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ġeānlǣċan |
| Inflected infinitive | ġeānlǣċenne |
| Imperative singular | ġeānlǣċ |
| Imperative plural | ġeānlǣċaþ |
| Present participle | ġeānlǣċende |
| Past participle | ġeānlǣht |
All forms (16)
Etymology
From ge- + ān + -lǣċan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/geanlæcan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution