Old English · verb
geniedan
Normalised ġenīedan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /jeˈni͜yː.dɑn/
- Syllables
- je · ˈni͜yː · dɑn (3 syllables)
Meaning
-
to force
Hē ġenīedde bēġen þā cyningas þæt hīe sealdon heora suna tō ġīslum.
He forced both the kings to give their sons as hostages.
late 9th century, translation of Orosius’ History Against the Pagans
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ġenīede | ġenīedde |
| 2nd singular | ġenīedestġenīetst | ġenīeddest |
| 3rd singular | ġenīedeþġenīettġenīet | ġenīedde |
| Plural | ġenīedaþ | ġenīeddon |
| Subjunctive | ||
| Singular | ġenīede | ġenīedde |
| Plural | ġenīeden | ġenīedden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ġenīedan |
| Inflected infinitive | ġenīedenne |
| Imperative singular | ġenīed |
| Imperative plural | ġenīedaþ |
| Present participle | ġenīedende |
| Past participle | ġenīeded |
All forms (17)
Etymology
ġe- + nīedan
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/geniedan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution