Old English · verb
grunnettan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ˈɡrun.net.tɑn/
- Syllables
- ˈɡrun · net · tɑn (3 syllables)
- Modern English
- grunt
Meaning
-
to grunt
Hwæt grunnetst þū swā? Eart þū ġīet mēðu?
Why are you grunting like that? Are you still tired?
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | grunnette | grunnette |
| 2nd singular | grunnetst | grunnettest |
| 3rd singular | grunnettgrunnet | grunnette |
| Plural | grunnettaþ | grunnetton |
| Subjunctive | ||
| Singular | grunnette | grunnette |
| Plural | grunnetten | grunnetten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | grunnettan |
| Inflected infinitive | grunnettenne |
| Imperative singular | grunnete |
| Imperative plural | grunnettaþ |
| Present participle | grunnettende |
| Past participle | grunnetedġegrunnetedgrunnettġegrunnettgrunnetġegrunnet |
All forms (16)
Etymology
Inherited from Proto-West Germanic *grunnattjan, from Proto-Germanic *grunnatjaną (“to grunt”). Related to Old High German grunnezzen (German grunzen), Old Norse *grynta (Swedish grymta). Equivalent to grunnian + -ettan.
Descendants
grunt
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/grunnettan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution