Old English · verb
hamelian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈxɑ.me.li.ɑn/[ˈhɑ.me.li.ɑn]
- Syllables
- ˈxɑ · me · li · ɑn (4 syllables)
- Modern English
- hamblemutilate
Meaning
-
to mutilate
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | hameliġe | hamelode |
| 2nd singular | hamelast | hamelodest |
| 3rd singular | hamelaþ | hamelode |
| Plural | hameliaþ | hamelodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | hameliġe | hamelode |
| Plural | hameliġen | hameloden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | hamelian |
| Inflected infinitive | hamelienne |
| Imperative singular | hamela |
| Imperative plural | hameliaþ |
| Present participle | hameliende |
| Past participle | hamelodġehamelod |
All forms (15)
Etymology
From Proto-West Germanic *hamalōn, from Proto-Germanic *hamalōną (“to mutilate”), from *hamalaz (“mutilated”), whence Old English hamel (“rugged, broken”). Cognate with Old Frisian homelia, Old Norse hamla, Old High German hamalōn.
Descendants
hamble
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/hamelian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution