Old English · adjective
hean
Normalised hēan
- Part of speech
- adjective
- IPA
- /xæ͜ɑːn/[hæ͜ɑːn]
- Syllables
- xæ͜ɑːn (1 syllable)
- Modern English
- heanabjectdespicablehumiliatedlowmeanhumble
Meaning
-
low, mean, abject, humble
-
poor, miserable
hrusan heolstre biwrāh, · ond iċ hēan þonan wōd winterċeariġ · ofer waþema ġebind,
since once, long ago, covered my goldfriend(s) with darkness of earth, and poor I thereupon traveled sad as winter over binding of waves,
siþþan ġeāra iū · goldwine mīn(n)e -
humiliated; despicable
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | hēan | hēan | hēan |
| Accusative | hēanne | hēane | hēan |
| Genitive | hēanes | hēanre | hēanes |
| Dative | hēanum | hēanre | hēanum |
| Instrumental | hēane | hēanre | hēane |
| Plural | |||
| Nominative | hēane | hēanahēane | hēan |
| Accusative | hēane | hēanahēane | hēan |
| Genitive | hēanra | hēanra | hēanra |
| Dative | hēanum | hēanum | hēanum |
| Instrumental | hēanum | hēanum | hēanum |
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | hēana | hēane | hēane |
| Accusative | hēanan | hēanan | hēane |
| Genitive | hēanan | hēanan | hēanan |
| Dative | hēanan | hēanan | hēanan |
| Instrumental | hēanan | hēanan | hēanan |
| Plural | |||
| Nominative | hēanan | hēanan | hēanan |
| Accusative | hēanan | hēanan | hēanan |
| Genitive | hēanrahēanena | hēanrahēanena | hēanrahēanena |
| Dative | hēanum | hēanum | hēanum |
| Instrumental | hēanum | hēanum | hēanum |
All forms (10)
Etymology
From Proto-Germanic *hauniz, whence also the Old High German noun hōna.
Descendants
hean
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/hean · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution