Old English · verb
mænsumian
Normalised mǣnsumian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈmæːn.su.mi.ɑn/[ˈmæːn.zu.mi.ɑn]
- Syllables
- ˈmæːn · su · mi · ɑn (4 syllables)
- Modern English
- communicatemarry
Meaning
-
to marry
-
to have as a companion
-
to communicate with another
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | mǣnsumiġe | mǣnsumode |
| 2nd singular | mǣnsumast | mǣnsumodest |
| 3rd singular | mǣnsumaþ | mǣnsumode |
| Plural | mǣnsumiaþ | mǣnsumodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | mǣnsumiġe | mǣnsumode |
| Plural | mǣnsumiġen | mǣnsumoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | mǣnsumian |
| Inflected infinitive | mǣnsumienne |
| Imperative singular | mǣnsuma |
| Imperative plural | mǣnsumiaþ |
| Present participle | mǣnsumiende |
| Past participle | mǣnsumodġemǣnsumod |
All forms (15)
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/mænsumian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution