Old English · verb
onweorpan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class III
- IPA
- /onˈwe͜or.pɑn/[onˈwe͜orˠ.pɑn]
- Syllables
- on · ˈwe͜or · pɑn (3 syllables)
Meaning
-
to throw or turn aside
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | onweorpe | onwearp |
| 2nd singular | onwierpst | onwurpe |
| 3rd singular | onwierpþ | onwearp |
| Plural | onweorpaþ | onwurpon |
| Subjunctive | ||
| Singular | onweorpe | onwurpe |
| Plural | onweorpen | onwurpen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | onweorpan |
| Inflected infinitive | onweorpenne |
| Imperative singular | onweorp |
| Imperative plural | onweorpaþ |
| Present participle | onweorpende |
| Past participle | onworpen |
All forms (14)
Etymology
Equivalent to on- + weorpan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/onweorpan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution