Old English · verb
tintregian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈtinˌtre.ɡi.ɑn/[ˈtinˌtre.ɣi.ɑn]
- Syllables
- ˈtin · ˌtre · ɡi · ɑn (4 syllables)
Meaning
-
to torment, torture, afflict
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | tintregiġe | tintregode |
| 2nd singular | tintregast | tintregodest |
| 3rd singular | tintregaþ | tintregode |
| Plural | tintregiaþ | tintregodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | tintregiġe | tintregode |
| Plural | tintregiġen | tintregoden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | tintregian |
| Inflected infinitive | tintregienne |
| Imperative singular | tintrega |
| Imperative plural | tintregiaþ |
| Present participle | tintregiende |
| Past participle | tintregodġetintregod |
All forms (15)
Etymology
From tintrega (“torment, punishment”), equivalent to tinnan (“to stretch, extend”) + tregian (“to vex, afflict, grieve”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/tintregian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution