Old English · verb
twinclian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈtwin.kli.ɑn/[ˈtwiŋ.kli.ɑn]
- Syllables
- ˈtwin · kli · ɑn (3 syllables)
- Modern English
- twinkle
Meaning
-
to twinkle
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | twincliġe | twinclode |
| 2nd singular | twinclast | twinclodest |
| 3rd singular | twinclaþ | twinclode |
| Plural | twincliaþ | twinclodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | twincliġe | twinclode |
| Plural | twincliġen | twincloden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | twinclian |
| Inflected infinitive | twinclienne |
| Imperative singular | twincla |
| Imperative plural | twincliaþ |
| Present participle | twincliende |
| Past participle | twinclodġetwinclod |
All forms (15)
Etymology
Frequentative of twincan (“to blink, wink”)
Descendants
twinkle
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/twinclian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution