Old English · verb
upahebban
Normalised upāhebban
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 6 Anglian
- Modern English
- uphebbanupheaveelevatelift
Meaning
-
to elevate, raise, raise up, lift, lift up
Tō ðē, Dryhten, iċ upāhōf sāwle mīne,...
... To thee, Lord, I lifted my soul up,...
9th century, Vespasian Psalter
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | upāhebbeupāhebbu | upāhōfupāhefde |
| 2nd singular | upāhefstupāhefes | upāhōfeupāhefdest |
| 3rd singular | upāhefþupāhefeþ | upāhōfupāhefde |
| Plural | upāhebbaþ | upāhōfonupāhefdon |
| Subjunctive | ||
| Singular | upāhebbe | upāhōfeupāhefde |
| Plural | upāhebbenupāhebbaþ | upāhōfenupāhefdenupāhōfunupāhōfon |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | upāhebban |
| Inflected infinitive | upāhebbenneupāhebbanupāhebbanne |
| Imperative singular | upāhefe |
| Imperative plural | upāhebbaþ |
| Present participle | upāhebbende |
| Past participle | upāhæfenupāhafenupāhefenupāhefed |
All forms (26)
Etymology
up- + āhebban (“lift, raise”)
Descendants
upheave, uphebban
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/upahebban · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution