Old English · verb
wandrian
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 2
- IPA
- /ˈwɑn.dri.ɑn/
- Syllables
- ˈwɑn · dri · ɑn (3 syllables)
- Modern English
- wander
Meaning
-
to wander
-
to travel
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | wandriġe | wandrode |
| 2nd singular | wandrast | wandrodest |
| 3rd singular | wandraþ | wandrode |
| Plural | wandriaþ | wandrodon |
| Subjunctive | ||
| Singular | wandriġe | wandrode |
| Plural | wandriġen | wandroden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | wandrian |
| Inflected infinitive | wandrienne |
| Imperative singular | wandra |
| Imperative plural | wandriaþ |
| Present participle | wandriende |
| Past participle | wandrodġewandrod |
All forms (15)
Etymology
From Proto-West Germanic *wandarōn.
Descendants
wander
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wandrian · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution