Old English · adjective
welig
Normalised weliġ
- Part of speech
- adjective
- IPA
- /ˈwe.lij/
- Syllables
- ˈwe · lij (2 syllables)
- Modern English
- willowwealthywealyrich
welig1 · adjective
Senses
-
wealthy, rich
Sum forþþeġn wæs þā weliġ on þām lande, Florus ġehāten, and sē hæfde ġemynt mynster tō ārǣrenne and mid munecum ġesettan
There was a certain wealthy high-ranking noble in that land named Florus, and he had a mind to establish a monastery and settle monks in it.
late 10th century, Ælfric, Lives of Saints
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | weliġ | weliġ | weliġ |
| Accusative | weliġne | weliġe | weliġ |
| Genitive | weliġes | weliġre | weliġes |
| Dative | weliġum | weliġre | weliġum |
| Instrumental | weliġe | weliġre | weliġe |
| Plural | |||
| Nominative | weliġe | weliġaweliġe | weliġ |
| Accusative | weliġe | weliġaweliġe | weliġ |
| Genitive | weliġra | weliġra | weliġra |
| Dative | weliġum | weliġum | weliġum |
| Instrumental | weliġum | weliġum | weliġum |
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | weliġa | weliġe | weliġe |
| Accusative | weliġan | weliġan | weliġe |
| Genitive | weliġan | weliġan | weliġan |
| Dative | weliġan | weliġan | weliġan |
| Instrumental | weliġan | weliġan | weliġan |
| Plural | |||
| Nominative | weliġan | weliġan | weliġan |
| Accusative | weliġan | weliġan | weliġan |
| Genitive | weliġraweliġena | weliġraweliġena | weliġraweliġena |
| Dative | weliġum | weliġum | weliġum |
| Instrumental | weliġum | weliġum | weliġum |
welig2 · noun · masculine
Senses
-
willow
All forms (10)
Etymology
Inherited from Proto-West Germanic *welag; equivalent to wela + -iġ.
From Proto-West Germanic *wilig, perhaps via a by-form *welig.
Descendants
wealy, willow
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/welig · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution