Old English · verb
wiþfaran
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class VI
- IPA
- /wiθˈfɑ.rɑn/
- Syllables
- wiθ · ˈfɑ · rɑn (3 syllables)
Meaning
-
to come off, escape; flee; go or fare off
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | wiþfare | wiþfōr |
| 2nd singular | wiþfærestwiþfærst | wiþfōre |
| 3rd singular | wiþfæreþwiþfærþ | wiþfōr |
| Plural | wiþfaraþ | wiþfōron |
| Subjunctive | ||
| Singular | wiþfare | wiþfōre |
| Plural | wiþfaren | wiþfōren |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | wiþfaran |
| Inflected infinitive | wiþfarenne |
| Imperative singular | wiþfar |
| Imperative plural | wiþfaraþ |
| Present participle | wiþfarende |
| Past participle | wiþfærenwiþfaren |
All forms (16)
Etymology
From wiþ- + faran.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wiþfaran · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution