Old English · verb
wiþgangan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class VII
- IPA
- /wiθˈɡɑn.ɡɑn/[wiðˈɡɑŋ.ɡɑn]
- Syllables
- wiθ · ˈɡɑn · ɡɑn (3 syllables)
Meaning
-
to go against
-
to go off
-
to withdraw, fail
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | wiþgange | wiþġēngwiþġīeng |
| 2nd singular | wiþgengst | wiþġēngewiþġīenge |
| 3rd singular | wiþgengþ | wiþġēngwiþġīeng |
| Plural | wiþgangaþ | wiþġēngonwiþġīengon |
| Subjunctive | ||
| Singular | wiþgange | wiþġēngewiþġīenge |
| Plural | wiþgangen | wiþġēngenwiþġīengen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | wiþgangan |
| Inflected infinitive | wiþgangenne |
| Imperative singular | wiþgang |
| Imperative plural | wiþgangaþ |
| Present participle | wiþgangende |
| Past participle | wiþgangen |
All forms (17)
Etymology
From wiþ- (“against”) + gangan. Compare Faroese viðganga (“to confess”), Old Norse viðganga (“to access, admit”), and Scots withgang (“to give license, indulge”)
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wiþgangan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution