Old English · verb
wiþweorpan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class III
- IPA
- /wiθˈwe͜or.pɑn/[wiðˈwe͜orˠ.pɑn]
- Syllables
- wiθ · ˈwe͜or · pɑn (3 syllables)
- Modern English
- reject
Meaning
-
to reject
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | wiþweorpe | wiþwearp |
| 2nd singular | wiþwierpst | wiþwurpe |
| 3rd singular | wiþwierpþ | wiþwearp |
| Plural | wiþweorpaþ | wiþwurpon |
| Subjunctive | ||
| Singular | wiþweorpe | wiþwurpe |
| Plural | wiþweorpen | wiþwurpen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | wiþweorpan |
| Inflected infinitive | wiþweorpenne |
| Imperative singular | wiþweorp |
| Imperative plural | wiþweorpaþ |
| Present participle | wiþweorpende |
| Past participle | wiþworpen |
All forms (14)
Etymology
Equivalent to wiþ- + weorpan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wiþweorpan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution · Report a problem with this entry